K Harfi: Ke mi Ka mı?
Günlerden bir gün, Kayseri’nin yavaşça uyanan sokaklarında yürürken aklım bir türlü sakinleşmiyordu. Sokakta her şey sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yeni bir günün habercisiydi ama ben hala zihnimdeki karmaşık düşüncelerle boğuşuyordum. Bugün ne yazacağımı, ne hissedeceğimi bilemiyordum. Bir an, kafamda sürekli yankılanan tek bir soru vardı: K harfi “ke” mi, “ka” mı?
Evet, bu kadar basit, bu kadar komik bir soru, neden bu kadar kafamı kurcalıyordu? Ama işte, duygularım hep böyleydi; bazen en basit şeyler bile, içinde kaybolmamı sağlayabiliyordu. Her şeyin bu kadar karmaşık olduğu bu dünyada, bu gibi küçük sorularla boğulmak, bana çok tanıdık geliyordu. Birkaç adım sonra bu düşüncelere dalıp gittiğimi fark ettim.
Bir Kelime, Bir Hüzün
Bu sabah da diğerlerinden farklı değildi. Evde tek başıma kahvemi içiyor, pencerenin kenarına oturup dışarıyı izliyordum. Kayseri’nin o sabah serinliği, ruhumu biraz daha dinginleştiriyordu. Ama bir anda, en küçük anı bile büyütebilecek o eski alışkanlıklarım devreye girdi. Düşüncelerim, biraz önce düşündüğüm o soruya kayıtsızca odaklandı: K harfi “ke” mi, “ka” mı? O kadar basit bir şeydi ki… Ama işte her şeyde olduğu gibi, bu bile beni geçmişe götürdü.
Benim için bir harf, bir kelime, bazen çok daha fazlasıydı. Hatırlıyorum, ilkokulda öğretmenim hep “ke” olarak okumanızı isterdi. Birkaç kez “ka” dediğimde, sınıftan utançla bakışlar alırdım. Hemen düzeltirlerdi. O zamanlar fark etmemiştim ama o küçük anlar, bir şekilde insanın ruhunda derin izler bırakıyor. Her şeyin doğrusu, yanlışına karışan bir anlamı olduğunu düşündüğüm anlar çoktu. Bu yüzden de bazen hayatı anlamlandırmak yerine, bir kelimenin doğru telaffuzunu bile düşünür oldum. O çocukluk halimle kendimi fazla hassas ve kırılgan hissederdim, ama şimdi anlıyorum ki, hayatım boyunca “doğru”yu ve “yanlışı” çok sorgulayan biri oldum.
Geçmişin İzleri: Çocukluk ve Duygular
Kayseri’nin caddelerinden birinde yürürken, eski bir anı daha canlandı kafamda. O zamanlar, evde anneannemle birlikteydim. Bir akşam yemeği sonrası sohbet ederken, onun Türkçe’yi her zaman doğru konuşmaya çalıştığını fark ettim. Her kelimenin doğru telaffuzu, ona göre bir değerdi. Bir “k” harfinin telaffuzunun, yaşamın küçük doğrularından biri gibi olduğunu anlatırdı. Ne kadar da derin bir insan olduğunu o zamanlar anlamamıştım. O günden sonra da “ke” mi, “ka” mı sorusuyla bir anlamda hayatımda hep bir şeyin eksik olduğunu hisseder oldum.
Bugün, o kadar da basit bir şey gibi görünen bu soru, bana o eski günleri hatırlattı. O zamanlar, çocukluğumun en huzurlu zamanlarıydı. Anneannemin sesini, eski evimizin kokusunu, annemin bana sonradan hissettirdiği güveni şimdi çok daha derinden anlıyorum. Ama o zamanlar, kelimelerin ve harflerin ne kadar önemli olduğunu anlamamıştım. Belki de hayatımda doğruluğu, yanlışlığı ve karmaşayı hep kelimelerle ölçtüm. Tıpkı bir harfi doğru telaffuz etmek gibi, bazen de duygularımı doğru ifade edemedim.
“Ka” mı, “Ke” mi? Bir İçsel Çatışma
Şimdi 25 yaşına geldim, ama hala içimdeki bu küçük çatışmalar devam ediyor. Çocukken doğru bildiğim şeylerin aslında çok da doğru olmadığını fark ettim. Kendimi hep bir şeyleri doğru yapmak zorunda hissediyorum. Bir gün sokakta yürürken birden, “K harfi “ke” mi, “ka” mı?” sorusu yine beynime takıldı. Neden bir harf, bu kadar önemli olmalıydı? Sadece basit bir soru, ama ben yine içinde kayboldum.
Hayat, her geçen gün biraz daha karmaşıklaştı. İnsanlar büyüdükçe, doğruyu bulmak daha da zorlaşıyor. Hep “doğru”nun peşinden koşarken, bazen içinde kaybolduğumu hissediyorum. Ama bir yandan da, yanlış olan şeyleri fark etmek için bir şeyler öğrenmek zorunda olduğumuzu düşünüyorum. Her şey, “ke” ya da “ka” gibi, bir seçim. Ve bazen bu seçimler, hayatı anlamlandırmamıza yardımcı oluyor. İşte bu yüzden, her kelime, her harf, hayatımızda derin anlamlar taşıyor.
Sonunda, K Harfini Kendi Hissiyle Söylemek
Kendi içimdeki duygularla yüzleşmek, her geçen gün biraz daha zorlaşıyor. Ama artık bu karmaşanın içinde bir yol bulduğumuzu hissediyorum. Belki de hayatı anlamlandırmanın yolu, her şeyin doğru ya da yanlış olmasından değil, doğru olanı kendimize göre bulmaktan geçiyor. Bir harfi, kelimeyi, ya da duyguyu yanlış telaffuz etmek, belki de bir şeyleri anlamadığınızı değil, sadece farklı bir açıdan bakmaya çalıştığınızı gösteriyor.
Bir gün, bir kelimenin doğru telaffuzunu öğrenmek, bana sadece bu kadarını öğretti: Hayat bazen karmaşık olabilir. Ve belki de bir kelimeyi “ka” mı, “ke” mi söylediğinizde, hayatın karmaşası içinde kaybolduğumuzu hissediyoruz. Ama işte, belki de hayat, biz doğruyu ararken, tam da bu “yanlışlar”da buluyoruz kendimizi.
Sonuçta, K harfi “ke” mi, “ka” mı? Belki de doğru olan, bunu kendimize en yakın hissettiğimiz şekilde söylemekte gizlidir. O kadar da önemli olmayan bir soruyu, bazen içimizdeki duygulara tercüman etmek için kullanabiliriz.